CORTOS PARA EDUCAR EN VALORES

No blogue de Manu Velasco " axuda para maestros" aparece esta recopilación de 50 cortos para traballar nas aulas. Tamén está recollida unha breve reseña de cada un. 

AS MULLERES E OS HOMES BAIXO O MESMO SOL

Hoxe tiven, como cada venres, clase de valores en 1º ESO B. Xa levamos algún tempo traballando sobre o papel que desempeñan as mulleres nas nosas vidas. Moitas delas estiveron anuladas ou invisibles ó longo da historia. 

O alumnado estivo a facer unha labor de investigación sobre as mulleres nas súas familias. Tiveron que confeccionar unha árbore xenealóxica e escoller algunha antepasada que destacase pola súa contribución á sociedade ou a súa dedicación e entrega á familia. 

Analizamos porqué unha gran maioría adicouse a coidar da familia, ese rol tradicional que a sociedade esperaba delas, eses estereotipos de xénero, que aínda hoxe están moi arraigados na nosa sociedade.

Cada alumno expuxo oralmente quen foron as mulleres da súa familia e en moitos dos casos, que rol lles asignou esta sociedade machista. Eu diría que son mulleres 24/7. Sí , son as que traballaron e traballan as 24 horas do día e os sete días á semana.

Aproveitando que este mércores foi o día da muller traballadora, que mellor que facer unha exposición de todos os traballos feitos polos alumnos, no corredor do centro. FACER VISIBLES A ESAS MULLERES... Só nos faltaba poñer nomes a esos traballos que realzase e lles dese protagonismo. Para iso, púxenos a traballar en grupos cooperativos seguindo unhas recomendacións que atopei no blogue xustifica tu respuesta. (Espero poder poñer esto máis en práctica para sacar as miñas conclusións).

Saíron cousas tan interesantes como o título que fai honor a esta entrada. A consigna foi que pensasen en que as mulleres queríamos ser iguais cos homes, nen máis, nen tampouco menos...

 MANNEQUIN CHALLENGE CON VALOR EDUCATIVO

Aproveitando o tirón que os mannequins challenges están a ter na nosa sociedade e por ende o noso alumnado, propúxenlles,  a un grupo de 1º de ESO que está a cursar a materia de valores éticos, que fixéramos como producto final unha gravación de este estilo. A actividade foi moi ben acollida e a producción de ideas foi fantástica. 

Son un total de dezaoito alumnos. Ides ver como se puxo de manifesto a intelixencia colaborativa. O primeiro que lles dixen foi, que tiñamos que representar algo que tivese que ver coa materia que nos ocupa. Dende o primeiro día de clase, todos eles saben, que todo o que traballamos ten que ver cos valores que se proclaman como universais. Enseguida, alguén dixo, que podíamos facer unha perfomance sobre os " refuxiados ". Todo encaixaba moi ben e ademáis tamén se enmarcaba dentro do proxecto, que se está a traballar no centro de xeito interdisciplinar, que leva como título "HUMANO". 

Despois, formos repartindo distintos roles e o material que tiñamos que traer entre todos, para vestir e darlle ambiente as imaxes petrificadas que se iban representar: 

• Un periodista coa súa cámara fotográfica
• Os refuxiados que chegan enfermos e deshidratados
• Os refuxiados que perden a súa vida no intento de atravesar o océano
• Os refuxiados lisiados con muletas
• Os nenos famentos
• Personal das ONGs repartindo auga e alimentos
• Un refuxiado pedindo auxilio cun cartel SOS

O último que nos quedaba por maquinar era,  donde o podíamos facer,  porque nunha aula non nos parecía o escenario máis axeitado. Así que decidimos, que se o ximnasio non estaba ocupado, sería o mellor sitio para facelo,  por aquilo de que cando os inmigrantes están recén chegados, permanencen en recintos amplos, como os pavillóns. 

Velaquí o video

A AMIZADE REPRESENTADA NUN CÓMIC

Antes de nada, o primeiro que debo de  dicir é que a miña fonte de inspiración para este post foi Ada Agrasar Valcárcel e algúns dos seus compañeros e compañeiras da súa clase. 

Veredes, todo empezou cando un día decidín traballar o tema do " respeto ás diferencias" a través da animación dun corto maravilloso que vos recomendo, se é que aínda, non tivestes a ocasión de velo. A temática central é do mesmo estilo , que podedes atopar tamén en "El cazo de Lorenzo" "Por cuatro esquinitas de nada" . 

Todos eles son altamente recomendables para sensibilizar e tomar conciencia de que todos somos diferentes,  pero ó mesmo tempo todos somos iguais , porque aínda que non hai dous individuos iguais,  no fondo todos queremos ser aceptados e estar integrados nun grupo. 

Vénseme á tarabela, cando escribo esto, que ata nós mesmos,  profesionais da educación, non somos coherentes...estámos pedindolle ó alumnado que non segregue, que non aparte, que sexa acolledor, que non discrimine... e paradóxicamente facemos caso omiso do principio de inclusión educativa,  que debe de primar na atención á diversidade do alumnado. Aclaro mellor isto, inclusión educativa: NINGÚN alumno sae da aula dos seus iguais, pola contra, exclusión educativa: determinados alumnos saen a aula de apoio. E quen vos parece que somos os responsables? NÓS MESMOS. Ou sexa, excluímos, separamos, segregamos, ferimos sentimentos. Teño que confesar que algunha vez doeume o corazón cando lle tiven que dicir ás familias e ó propio alumno que tiña que sair unhas horas á semana para que lle axudasen coas mates ou as linguas... e despois enchésenos a boca nas avaliacións cando decimos que ten baixa autoestima.

Deixando esto a un lado, que non é POUCO.... sigo a contar como traballamos o corto do que falaba máis arriba. Supoño que coma moitos  profes, o valor educativo de calquer corto, non é tanto a proxección en sí , como o debate, a análisis e a reflexión que calquer docente tenta a facer co alumnado. Non é doado de facer ou polo menos a mín non me resulta fácil, tamén ten que ver a idade evolutiva dos alumnos. A metodoloxía que sigo é a dos "círculos restaurativos". A disposición como o seu nome o indica é sentados en círculos, e procuro que tódos os alumnos teñan a oportunidade de expresar o que pensan e algo máis difícil " o que sienten".  Pois ben, a lectura ou significado que lle demos ó corto foi en resumen " os lazos de amizade que se establecen entre a protagonista e un neno que vai en cadeira de rodas. 

Unha vez rematada a sesión, pedinlles a cada alumno, que expresanse no formato que quixeran,  a amizade. Todos sabemos que este  aspecto  cobra unha grande importancia na adolescencia. Por certo, esquecín dicir que os alumnos son un grupo  maravilloso de 1º de ESO e que este año tiven a sorte de impartirles a materia de valores éticos. Aquí podedes ver como representa Ada Agrasar Valcárcel a amizade que se establece entre dúas amigas,  que se coñecen a través dun intercambio entre centros educativos e a quen teño que agradecerlle,  que quixese compartir con todos vós este divertido e entrañable cómic. Terán algo que ver os intercambios que organiza o Departamento de Francés? Téñolle que preguntar...